Wybrał się Kondeusz w odwiedziny do najbliższej sąsiadki Karoliny. Niedaleko jej domu spotkał jej syna. -"Co robi twoja mama, Andrzejku?" - pyta go grzecznie. -"Właśnie zabierała się do jedzenia, ale kiedy zobaczyła, że pan idzie w naszą stronę to wstała szybko od stołu i w ogóle nic nie zjadła." -"A dlaczegoż to niczego nie zjadła?" -"A bo powiedziała, że za dużo by pan nam zjadł, więc pochowała wszystko, co było na stole." -"A powiesz mi Andrzejku, gdzie to wszystko pochowała?" -"Gęś schowała na piecu, ser jest kominie, kiełbasa z kapustą znalazła swoje miejsce w piekarniku, pierogi są w szafie, a dwa dzbany z piwem leżą pod ławą." Kondeusz więcej nie pytał o nic, roześmiał się bardzo głośno i po chwili już wchodził przez próg do chaty Karoliny. -"Witajcie sąsiedzie. - pozdrowiła go grzecznie Karolina - Jaka szkoda, żeście nie przyszli do nas parę minut wcześniej, bylibyście zjedli z nami smaczny obiad, a teraz nic już z niego nie zostało i nie mamy czym was poczęstować." -"Nie mogłem przyjść wcześniej, kochana sąsiadko, bo mi się coś takiego dziwnego na drodze przytrafiło, czego się wcale nie spodziewałem." -"A co takiego, powiedz mi szybko!" -"Zabiłem wielkiego węża, a ten wąż miał głowę taką ogromną, jak ten ser, co wisi tu u ciebie w kominie. I taki był tłusty, jak gęś, co leży na twoim piecu, a mięso to miał tak czysto białe, jak te pierogi z twojej szafy. A żebyś ty widziała jaki był długi! O, jak te kiełbasy, które ukryłaś na kapuście w piekarniku." Pięknie to Kondeusz zobrazował Karolinie. Zawstydziła się bardzo, że była taka niegościnna w stosunku do Kondeusza. Musiała teraz postawić z powrotem na stole wszystko co pochowała i tak częstowali się teraz razem nie patrząc ile zjedzą. Jedli i pili aż do syta, a później śmieli się długo jeszcze z chytrości Karoliny.